MUHASEBE VE FİNANSMAN FONKSİYONU özet

•MUHASEBE VE FİNANSMAN FONKSİYONUNUN ÖNEMİ VE AMAÇLARI • Muhasebe genel olarak, işletmenin ödeyeceği verginin tespit edilmesi için mali nitelikli işlemlerin takip edilmesi amacı ile gerçekleştirilen faaliyetler olarak bilinse de, bu bilgi bugünkü işlevleri göz önüne alındığında oldukça yetersiz kalmaktadır. Daha kapsamlı bir ifade ile muhasebe; “İşletme varlıklarında ve kaynaklarında değişim oluşturan, tamamen veya kısmen mali nitelikte olan ve para ile ölçülebilen işlemlere ait bilgilerin toplanması, doğruluklarının saptanması, kaydedilmesi, sınıflandırılması, elde edilen sonuçların raporlanarak ilgililere sunulması ve bilgilerin analiz edilip yorumlanması” şeklinde tanımlanabilir. Bu tanımdan da anlaşılacağı gibi muhasebe, işletmenin ödeyeceği verginin tespit edilmesinin dışında da, stok yönetimi, finansal planlama ve yatırım kararları gibi işletme başarısı üzerinde son derece önem taşıyan konuları da kapsayan geniş bir çerçevede düşünülmesi gereken bir faaliyettir. • Muhasebe fonksiyonu bazen bir yöntem, bir teknik veya bir sistem olarak görülse ve tarif edilse de, uzun bir geçmişe sahip olması, bilimsel disiplinlerin tüm özelliklerini taşıması ve kendine özgü kavram ve kurallarının olması nedeniyle muhasebeyi bir bilim dalı olarak kabul etmek, daha doğru bir yaklaşım olacaktır. • Muhasebe, yasal olarak ve ilgili kişilerin bilgi ihtiyacı nedeniyle zorunludur. Bilindiği gibi devlet, muhasebe uygulamasını zorunlu kılacak çeşitli yasal düzenlemeler getirmiştir. Farklı hukuki statülere sahip olsalar da tüm işletmeler, kazançları üzerinden vergi ödemekle yükümlü olduklarından, dönemler itibarıyla kazançlarını belgelemek zorundadırlar. Ayrıca, işletme ile doğrudan ya da dolaylı olarak ilgilenen kişi ve kurumların bilgi ihtiyaçlarını karşılamak için de, muhasebe işlemleri bir zorunluluktur. • Muhasebe sürecinde işlemler, belgelere dayandırılarak, objektif bir biçimde ve olduğu gibi kaydedilir. Bu suretle işletmenin kaynakları, kaynakların kullanım şekli ve finansal yapısına ilişkin bilgiler elde edilmiş olur. Bu bilgiler işletme içi ve işletme dışı ilgililer tarafından kullanılır. • Finansman, işletme faaliyetlerinin başladığı anda değil, onun da öncesinde, faaliyetlere başlamak için ihtiyaç duyulan sermayenin sağlandığı bir süreç olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu nedenle en az diğer işletme fonksiyonları kadar önemli ve gereklidir. İletişim teknolojisinde yaşanan gelişmeler ve ortaya çıkan yeni finansman yöntemleri ile işletmelerin kaynak sağlama konusundaki alternatifleri çoğalmaktadır ve finansman fonksiyonu da her geçen gün artan bir ağırlıkla işletme yönetiminin gündemini oluşturmaktadır. Bu bakımdan finansman konusunun ve bu fonksiyonun yerine getirilmesinde kullanılan yol, yöntem ve araçların bilinmesi daha fazla önem kazanmaktadır. • Dar anlamda para bulma, fon sağlama olarak ifade edilebilecek finansman kavramı sözlüklerde; “ödeme vasıtası sağlama” ve “girişimlere faaliyetlerini sürdürebilmeleri ve gelişebilmeleri için sermaye tedarik etme” şeklinde tanımlanmaktadır. Ancak bu tanımlama ve açıklamalar, oldukça yetersizdir ve özellikle günümüzde finansman fonksiyonunun boyutlarını ve önemini ifade etmekten oldukça uzaktır.

Geçmişte oldukça sınırlı yol ve yöntemlerle yerine getirilen finansman fonksiyonu, bugün finansal piyasalarda, teknolojide ve finansal yönetimde meydana gelen gelişmelere paralel olarak son derece geniş bir çerçevede değerlendirilmesi gereken bir konudur. • Finansman, genel bir ifade ile bir işletmenin ihtiyaç duyduğu fonların (sermayenin) en uygun kaynaklardan en uygun şartlarla sağlanması (tedarik) ve işletme amaç ve şartlarına en uygun olan kullanım alanlarına tahsis edilmesi (yatırım) olarak tanımlanabilir. Bu süreçte temel prensip, mümkün olduğunca kısa süreli ihtiyaçların kısa vadeli kaynaklarla, uzun süreli ihtiyaçların, uzun vadeli kaynaklardan sağlanması gerektiğidir. • İşletmeler finansman kaynağını seçmeden önce, kullanım yerleri ve buna bağlı olarak kullanım süreleri birbirinden farklı sermaye ihtiyaçlarını tespit etmelidirler. İşletmeler finansman ihtiyaçlarını karşılamak için finansal piyasalara ve bu piyasalarda yer alan kaynaklara başvurmaktadırlar. Finansal piyasaların aktörleri olarak nitelendirebileceğimiz kişi, kurum ve kuruluşların birer finansman kaynağı olarak işletmelere fon sağlama işlevleri vardır. • Sermaye tedarik etmek için genellikle ilk başvurulan kaynak ortaklardır. Ortaklar, işletmeye öz kaynak niteliğinde ve öz sermaye olarak adlandırılan fon sağlarlar. Ortaklar dışındaki tüm unsurlar ise yabancı kaynak veya dış kaynak olarak adlandırılır ve bu kaynaklardan sağlanan sermaye de yabancı sermaye olarak ifade edilir. Öz kaynaklardan sağlanan fonlar için herhangi bir süre sınırlaması (vade) bulunmazken, yabancı kaynaklardan sağlanan fonların bir kullanım süresi vardır. • Yabancı kaynaklardan fon sağlama konusunda kullanılan ve yabancı kaynak finansman yöntemleri olarak ifade edilen birçok yöntem bulunmaktadır. Bu yöntemler de kullanım süreleri yani vadeleri açısından kısa, orta ve uzun vadeli yöntemler olarak genellikle ayrı başlıklar hâlinde sınıflandırılmaktadır. • Satıcı kredisi, müşteri avansı, kısa vadeli banka kredisi, finansman bonosu ve factoring gibi yöntemler kısa vadeli finansman sağlama konusunda yaygın biçimde kullanılan yöntemleri oluşturmaktadır. Orta ve uzun vadeli finansman sağlama konusunda ise, tahvil, orta ve uzun vadeli banka kredileri, leasing (finansal kiralama) ve forfaiting gibi yöntemlerden söz edilebilir. •Finansman fonksiyonunun başarısı, öncelikle işletme amaçlarını iyi tanımlamakla, içinde bulunulan şartlara uygun hareket etmekle, gerçekçi finansal politikalar üretmekle ve özellikle, işletmenin genel ve finansal yapısını iyi analiz etmekle sağlanabilir.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir